Yasını Tuttuğun Sen
Pazartesi, Ocak 07, 2013
SPRING AND FALL: TO A YOUNG CHILD
Gerard Manley Hopkins
Márgarét, áre you grieving
Over Goldengrove unleaving?
Leáves, like the things of man, you
With your fresh thoughts care for, can you?
Áh! ás the heart grows older
It will come to such sights colder
By and by, nor spare a sigh
Though worlds of wanwood leafmeal lie;
And yet you will weep and know why.
Now no matter, child, the name:
Sórrow’s spríngs áre the same.
Nor mouth had, no nor mind, expressed
What heart heard of, ghost guessed:
It is the blight man was born for,
It is Margaret you mourn for.
Not: Şair, bu şiirinin doğru okunabilmesi için vurgu işaretlerini kendisi koymuştur.
BAHAR İLE GÜZ: KÜÇÜK BİR ÇOCUĞA
Gerard Manley Hopkins
Márgarét, yapraklarını döküyor ya Altınkoru
Seni kederlendiren yoksa bu mu?
Yaprakların gidişi, insan hali gibi ya, yasına o gonca
Düşüncelerinin mazhar oluşu bundan mı yoksa?
Lâkin, heyhat! yürek usul usul olgunlaşır
Ve göz görür, ama gönül gene de katlanır,
Bir ah vah bile etmez zamanla, oysa yerle yeksan
Çürümektedir ağaç kabukları, yapraklar gene darmadağın;
O zaman da ağlarsın ama sır değildir artık niye ağladığın.
Bak, yavrum, ne olursa olsun adı:
Hep aynıdır elem pınarları.
Ne ağzından, ne de zihninden dökülür söze
Yüreğinin duydukları, doğanlar ruhunun içine:
Bu mührü yemiş de doğmuş insan denen,
Bu sensin Margaret, yasını tuttuğun, sen.
İnsanda her okuduğunda farklı bir his uyandırabiliyorsa bir şiir, işte o zaman o şiir başarılıdır. İlk okuduğum günden beri dizeleri beynime kazınan bu şiirin üzerine pek çok kez düşündüm. Sayısı bilinmez kaç kere düşündüğümün. Ne mührünü yemiş de doğmuşuz acaba? O kadar çok mühürle geliyoruz ki şu yaşımıza artık biz oluyoruz her dakika yasını tuttuğumuz.
Biraz Daha
Cuma, Aralık 28, 2012
"Neden dayanıyorsun her şeye?" diye sordu adam, "Çünkü öyle gerekiyor." dedi kadın ve sustu. Adam da sustu. Bir şeyler vardı ama böyle olması gerekiyordu. Dökemedi kadın içindeki çığlıkları kelimelere ve susup boğuldu içindeki seslere. Sustu ve daha da çok sustu. Bir gün patlayacaktı döküp saçacaktı içindeki çığlıkları ortalığa ama o gün bugün değildi. Henüz değildi. Hazır değildi. Daha zamanı vardı. Biraz daha zaman...
Tanrı Karar Verince
Çarşamba, Aralık 26, 2012
Tanrı karar verince yaratmaya
Her şeyi bir soluk aldı
Bir sirk çadırından daha büyük
Ve her şey başladı
İnsan karar verince yok etmeye
Kendisini topladı geleceğin
Geçmişini ve bulduğu tek nedeni
Parçaladı çevirdi çünküye
Her şeyi bir soluk aldı
Bir sirk çadırından daha büyük
Ve her şey başladı
İnsan karar verince yok etmeye
Kendisini topladı geleceğin
Geçmişini ve bulduğu tek nedeni
Parçaladı çevirdi çünküye
E. E. Cummings
Uzağa
Gidelim haydi dedi adam
- Çok uzağa değil dedi kadın
Çok uzak da ne ki dedi adam
- Olduğun yer dedi kadın
E. E. Cummings
Orada
Pazartesi, Aralık 24, 2012
Kalbinde hissettiğin o boşluğa dokunabiliyor olmasıdır önemli olan ve onu önemli kılan. Yalnız sevmesi yetmez, senin de yer açman lazım ona. Bırak çıkarsın seni göklere, güven ona ve tut elini. Beraber çıkmaya başla o basamakları ve izin ver sendelediğinde belinden kavrayıp seni düşmekten kurtarmasına. Gökyüzüne bak işte her şey orada.
Bencilim
Cumartesi, Aralık 22, 2012
Biliyor musun aslında yanımda olmadığın her güne düşmanım. Huysuz geçiyor sensiz günlerim çünkü içimde ölüyorum senin için. Hasretim çok ama öyle bir çıkmazdayımki ne sana kendimi anlatabiliyorum ne de yaklaşmana izin veriyorum. Yine bulaştırdım kendimi bir çok şeye ve yine işin içinden çıkamıyorum. Kimseyi kırmayayım diye gösterdiğim şunca çabayı kendimi kırmamak için göstersem eminim çok daha mutlu olacağım. İnsanlar için seni kırdım ve kırıyorum ama sen o kadar iyisinki ah o kadar iyisinki... Tertemizsin sen, ben kirletiyorum seni. Dedin ya "insanlar bencil" galiba ben de bencilim ve sana bunları yapıyorum. Üzgünüm, affet beni.
Mutlu Olmak
Çarşamba, Aralık 19, 2012
Mutlu olmak için elimizde milyon tane neden olduğuna inandırılmaya çalışılıyoruz hep. "Yaşamı sev" "Hayatını yaşa" "Nefes aldığın için mutlu ol" gibi çeşit çeşit sloganlı dayatmalarla bu boktan hayatı sevmeye zorlanıyoruz. Halbuki mutsuz olmak için de milyon tane neden var. Hiç bir zorunluluk yok bu gereksiz anları sevmeye. Hayatın sevmek istediğin anını sevip mutlu olmalısın. Ne anlıyorum ki ben her gün milyon tane sperm gibi arabanın İstanbul'un rahmine ulaşıp park etmeye çalıştığı şehir hayatının bana verdiği mutluluktan? Bu mutluluk mu sizce? Boktan olmadığına inanmaya çalıştığımız rezil hayatlar yaşıyoruz. İnsan mıyız diye sorgulayarak kendimizi, hayat yaşamaya çalışıyoruz. Hayat mı ki bu?
Bekliyorum
Pazartesi, Aralık 17, 2012
"Bekliyorum" yazmış, daha ne yazsın ki? Tabi şu noktada kafamdaki soru sadece acaba ben mi gerçekten paranoyak oldum da her şeyi kendime yoruyorum yoksa gerçekten yazdıklarımı okudu ve bana mı yazdı? Bana mı dedin diye sorasım var, yanına gidip sarılasım var. Özledim. Buna da cevap verecek misin acaba?
Şunu da bil ki dün sesini duydum :) eğer bunu okuyorsan anlarsın ne demek istediğimi :)
Şunu da bil ki dün sesini duydum :) eğer bunu okuyorsan anlarsın ne demek istediğimi :)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)


